Αθήνα
Περιοδική συννεφιά
13°C
 

Ανοσοποιητικό: Οι αυτοάνοσες διαταραχές αυξάνουν τον κίνδυνο καρδιαγγειακής νόσου

Περίπου το 10% του πληθυσμού σε περιοχές υψηλού εισοδήματος όπως η Ευρώπη και οι Ηνωμένες Πολιτείες έχει διαγνωστεί με μία ή πολλαπλές αυτοάνοσες διαταραχές. Παραδείγματα είναι η ρευματοειδής αρθρίτιδα, η ψωρίαση, η συστηματική σκλήρυνση, ο ερυθηματώδης λύκος και ο διαβήτης τύπου Ι. Αν και προηγούμενες έρευνες έχουν προτείνει συσχετίσεις μεταξύ ορισμένων από αυτές τις διαταραχές και υψηλότερου κινδύνου καρδιαγγειακής νόσου, αυτές οι μελέτες ήταν συχνά πολύ μικρές και περιορίζονταν σε επιλεγμένες αυτοάνοσες ή επιλεγμένες καρδιαγγειακές παθήσεις για να εξαχθούν οριστικά στοιχεία σχετικά με την αναγκαιότητα πρόληψης καρδιαγγειακών παθήσεων σε ασθενείς με αυτοάνοση νόσο, μέχρι τώρα.

Στο ετήσιο συνέδριο της Ευρωπαϊκής Καρδιολογικής Εταιρείας, που πραγματοποιήθηκε αυτό το Σαββατοκύριακο στη Βαρκελώνη, μια διεθνής ερευνητική ομάδα με επικεφαλής τον KU Leuven παρουσίασε το αποτέλεσμα μιας ενδελεχούς επιδημιολογικής έρευνας για πιθανές συνδέσεις μεταξύ 19 από τις πιο κοινές αυτοάνοσες διαταραχές και καρδιαγγειακές παθήσεις. Τα αποτελέσματα της μελέτης δείχνουν ότι οι ασθενείς με αυτοάνοση νόσο έχουν σημαντικά υψηλότερο κίνδυνο (μεταξύ 1,4 και 3,6 φορές ανάλογα με ποια αυτοάνοση πάθηση) να αναπτύξουν καρδιαγγειακή νόσο σε σύγκριση με άτομα χωρίς αυτοάνοση διαταραχή. Αυτός ο υπερβολικός κίνδυνος είναι συγκρίσιμος με αυτόν του διαβήτη τύπου 2, ενός πολύ γνωστού παράγοντα κινδύνου για καρδιαγγειακή νόσο. Η έρευνα δείχνει για πρώτη φορά ότι οι καρδιαγγειακοί κίνδυνοι επηρεάζουν τα αυτοάνοσα νοσήματα ως ομάδα διαταραχών και όχι επιλεγμένες διαταραχές μεμονωμένα.

Όλο το φάσμα των καρδιαγγειακών νοσημάτων

Στην ερευνητική εργασία, η οποία θα δημοσιευθεί στο The Lancet, οι συγγραφείς δείχνουν ότι η ομάδα των 19 αυτοάνοσων διαταραχών που έχουν μελετήσει ευθύνεται για περίπου το 6% των καρδιαγγειακών συμβάντων. Είναι σημαντικό ότι ο υπερβολικός καρδιαγγειακός κίνδυνος ήταν ορατός σε ολόκληρο το φάσμα των καρδιαγγειακών παθήσεων, πέρα ​​από την κλασική στεφανιαία νόσο, συμπεριλαμβανομένων των καρδιακών διαταραχών που σχετίζονται με λοιμώξεις, της καρδιακής φλεγμονής, καθώς και των θρομβοεμβολικών και εκφυλιστικών καρδιακών διαταραχών, υποδηλώνοντας ότι οι επιπτώσεις της αυτοάνοσης στην καρδιαγγειακή υγεία είναι πιθανό να να είναι πολύ ευρύτερο από ό,τι είχε αρχικά θεωρηθεί.

Επιπλέον, ο υπερβολικός κίνδυνος δεν εξηγήθηκε από παραδοσιακούς παράγοντες καρδιαγγειακού κινδύνου όπως η ηλικία, το φύλο, η κοινωνικοοικονομική κατάσταση, η αρτηριακή πίεση, ο ΔΜΣ, το κάπνισμα, η χοληστερόλη και ο διαβήτης τύπου 2. Ένα άλλο αξιοσημείωτο εύρημα: ο υπερβολικός κίνδυνος είναι ιδιαίτερα υψηλός μεταξύ ασθενών με αυτοάνοσες διαταραχές κάτω των 55 ετών και υποδηλώνει ότι η αυτοάνοση νόσος είναι ιδιαίτερα σημαντική για την πρόκληση πρόωρης καρδιαγγειακής νόσου, με τη δυνατότητα να οδηγήσει σε δυσανάλογη απώλεια ετών ζωής και αναπηρίας.

Η μελέτη βασίστηκε σε ηλεκτρονικά αρχεία υγείας από το Clinical Practice Research Datalink (CPRD) του Ηνωμένου Βασιλείου, μια πολύ μεγάλη βάση δεδομένων με ανώνυμα δεδομένα ασθενών από περίπου το ένα πέμπτο του τρέχοντος πληθυσμού του Ηνωμένου Βασιλείου. Μεταξύ 22 εκατομμυρίων αρχείων ασθενών, οι ερευνητές συγκέντρωσαν μια ομάδα ασθενών που είχαν πρόσφατα διαγνωστεί με οποιαδήποτε από τις 19 αυτοάνοσες διαταραχές. Στη συνέχεια εξέτασαν τη συχνότητα εμφάνισης 12 καρδιαγγειακών εκβάσεων -μια άνευ προηγουμένου ευαισθησία που κατέστη δυνατή λόγω του πολύ μεγάλου μεγέθους του συνόλου δεδομένων- τα επόμενα χρόνια και το συνέκριναν με μια αντίστοιχη ομάδα ελέγχου.

Ο κίνδυνος εμφάνισης καρδιαγγειακής νόσου για ασθενείς με μία ή περισσότερες αυτοάνοσες διαταραχές ήταν κατά μέσο όρο 1,56 φορές υψηλότερος από ό,τι σε εκείνους χωρίς αυτοάνοση νόσο. Διαπίστωσαν επίσης ότι ο υπερβολικός κίνδυνος αυξήθηκε με τον αριθμό των διαφορετικών αυτοάνοσων διαταραχών σε μεμονωμένους ασθενείς. Μεταξύ των διαταραχών με τον υψηλότερο κίνδυνο ήταν η συστηματική σκλήρυνση, η νόσος του Addison, ο λύκος και ο διαβήτης τύπου Ι.

Ανάγκη στοχευμένων μέτρων πρόληψης

Τα αποτελέσματα δείχνουν ότι χρειάζεται δράση, λέει η Nathalie Conrad, επικεφαλής συγγραφέας της μελέτης. «Βλέπουμε ότι ο υπερβολικός κίνδυνος είναι συγκρίσιμος με αυτόν του διαβήτη τύπου 2. Ωστόσο, παρόλο που έχουμε συγκεκριμένα μέτρα που στοχεύουν σε ασθενείς με διαβήτη για να μειώσουμε τον κίνδυνο εμφάνισης καρδιαγγειακής νόσου (όσον αφορά την πρόληψη και την παρακολούθηση), δεν έχουμε οποιαδήποτε παρόμοια μέτρα για ασθενείς με αυτοάνοσες διαταραχές». Ο Conrad αναφέρει τις κατευθυντήριες γραμμές της Ευρωπαϊκής Εταιρείας Καρδιολογίας για την πρόληψη των καρδιαγγειακών παθήσεων, οι οποίες δεν αναφέρουν ακόμη την αυτοάνοση ως παράγοντα καρδιαγγειακού κινδύνου (οι κατευθυντήριες γραμμές αναφέρουν μόνο ορισμένες ειδικές διαταραχές, όπως ο λύκος) ούτε αναφέρουν συγκεκριμένα μέτρα πρόληψης για ασθενείς με αυτοάνοσο νόσημα.

Ο Conrad ελπίζει ότι η μελέτη θα ευαισθητοποιήσει τους ασθενείς με αυτοάνοση νόσο και τους κλινικούς γιατρούς που εμπλέκονται στη φροντίδα αυτών των ασθενών, οι οποίοι θα περιλαμβάνουν πολλές διαφορετικές ειδικότητες όπως καρδιολόγους, ρευματολόγους ή γενικούς ιατρούς. “Πρέπει να αναπτύξουμε στοχευμένα μέτρα πρόληψης για αυτούς τους ασθενείς. Και πρέπει να κάνουμε περαιτέρω έρευνα που θα μας βοηθήσει να κατανοήσουμε γιατί οι ασθενείς με αυτοάνοση διαταραχή αναπτύσσουν περισσότερες καρδιαγγειακές παθήσεις από άλλους και πώς μπορούμε να το αποτρέψουμε από αυτό.”

Μιλώντας για την παθοφυσιολογία, οι υποκείμενοι μηχανισμοί εξακολουθούν να είναι ελάχιστα κατανοητοί. Ο Conrad λέει, «Η γενική υπόθεση είναι ότι η χρόνια και συστηματική φλεγμονή, η οποία είναι κοινός παρονομαστής στις αυτοάνοσες διαταραχές, μπορεί να προκαλέσει κάθε είδους καρδιαγγειακή νόσο. Οι επιδράσεις της αυτοάνοσης νόσου στους συνδετικούς ιστούς, τα μικρά αγγεία και τα καρδιομυοκύτταρα, και πιθανώς ορισμένες από τις θεραπείες που χρησιμοποιούνται συνήθως για τη θεραπεία της αυτοάνοσης, είναι επίσης πιθανό να συμβάλλουν στον καρδιαγγειακό κίνδυνο των ασθενών. Αυτό πραγματικά πρέπει να διερευνηθεί διεξοδικά».

Μέλος της ομάδας ήταν επίσης ο καρδιολόγος John McMurray (Πανεπιστήμιο της Γλασκώβης, U.K.). Λέει, «Αυτή η πληθυσμιακή μελέτη υποδηλώνει ότι ένα πολύ ευρύτερο φάσμα αυτοάνοσων διαταραχών από ό,τι είχε αναγνωριστεί προηγουμένως σχετίζεται με μια ποικιλία διαφορετικών καρδιαγγειακών προβλημάτων». Αναφέρει επίσης μια πιθανή λύση βραχυπρόθεσμα: «Μερικά από αυτά τα προβλήματα είναι δυνητικά αποτρέψιμα χρησιμοποιώντας άμεσα διαθέσιμες θεραπείες όπως οι στατίνες».

ΠΗΓΗ

Κοινοποίησε το

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ